ก๊วนปาร์ตี้ [ BOOK Party Gang ]

เสียงดังฟังพูดพา ปราศรัย ชวนเบียดฝูงชนไป แนบข้าง ล้อมวงอยู่นั่นไง คนเล่น กลนา สรรพคุณอวดอ้าง เสกร่าย มนตร์เรียง

ตลาดยังพลุกพล่าน คนจัง ยังร้องส่งเสียงดัง เพริศแพร้ว ยิ่งดูสิยิ่งดัง ยิ่งร่ำ รำพัน อา..โอมจงคลาดแคล้ว จากพิษ โพยภัย

"หลวงพ่อคูณ"จากวัด บ้านไร่ มีอยู่สิบกว่าใบ เท่านั้น รีบเถิดรีบเร็วไว ช้าหมด อดเลย ไม่เอาสิบ-ร้อย-พัน เอายี่ สิบเดียว

สร้อยทำจากกรอบแว่น เรย์แบนด์ มากำนัลแฟนแฟน ไปใช้ สวมคอฤๅสวมแขน แวววับ จับตา (แต่..จำนำไม่ได้) สิบบาท ขาดตัว

เอ้าจะเปิดงูออก จากลัง โปรดระไวระวัง อย่าใกล้ เอ้าไอ้หนูไปนั่ง ที่เดิม ได้เวย อ้อ..เอาไปหนึ่งใบ เก็บไว้ กับตัว

รวมบทกวี :เรื่องเล่าระหว่างทาง

เด็กดอยคนดี

เด็กดอยคนดี ไม่หนีแม่ กระเตงหลังดูแล หน้าซบแขน จากดอยก้าวลงตรงมาแดน- แว่นแคว้นศิวิไลซ์ในเมือง ลืมตามาแป๋วแล้วก็ หลับ ไปตามลำดับแม่ย่างเยื้อง ไม่ซื้อไม่หาอย่าขุ่นเคือง บาทเฟื้องแลกค่า มายาการ เถอะไม่หลอนไม่หลอก ดอกละสิบ เชิญจับหยิบซื้อหา นึกว่าสงสาร เถอะโปรดซึ้งซาบ กราบไหว้วาน แล้ว(จะ)ผ่านเลยไปไม่รีรอ

แม่ไป-ลูกน้อยก็คล้อยเคลื่อน เอ่ยเอื้อนขอบใจแล้วไปต่อ มาลัยพวงน้อยเอาห้อยคอ ดอกไม้ชูช่อ-มอบนงราม เด็กเอ๋ยเด็กดอยต้องคอยแม่
เขาเมียงมองแลตั้งคำถาม ยังมีเจ้าคอยต้อยติดตาม ป่ายข้ามคืนดอยอีกร้อยพัน

เด็กดอยคนดี ไม่หนีแม่ กระเตงหลังดูแล ดูหลับฝัน..

จู พเนจร

รวมบทกวี :เรื่องเล่าระหว่างทาง

คนค้นฝัน

"..มีกระดาษ เศษเหล็ก มาขาย.." ร้องรำร่ายดั้นด้นมาค้นฝัน ไปตามตรอกซอกซอยร้อยเขตคัน มุ่นหมอกควัน ฟันฝ่า มาไกล แว่วแว่วไหวไหวได้ยินเสียง ส่งสำเนียงต้อยตามมาถามไถ่ ว่ามีบ้าง-มีบ้างหรืออย่างไร ก่อนจะเลยล่วงไปไม่นานเนา

มากับรถซาเล้ง--ปุเลงสั่น ร้องรำพันกับแดดที่แผดเผา หรุบปีกหมวกต่ำลง เป็นโค้งเงา อันเอื้อมอาจคาดเดาความเปล่าดาย เป็นคนหวังเฝ้ารอน้ำบ่อหน้า มีสิ่งของหมองค่าเอามาขาย อย่าหมางเมินเหินห่างร้างรูปราย ยังความหมายยังอยู่กับผู้รอ เพียงเท่านี้เท่านั้นละวันผ่าน ดลบันดาลให้ใจได้เติบต่อ เนื้อตัวดำกระด่างร่างมอซอ กลับละออสดใสในแววตา

"..มีกระดาษ เศษเหล็ก มาขาย.." ร้องรำร่าย ดั้นด้น มาค้นหา..

จู พเนจร

รวมบทกวี :เรื่องเล่าระหว่างทาง

โชคชะตาพยากรณ์

โชคชะตาพยากรณ์มาร่อนเร่ ย่างโซซัดโซเซ เร่ส่งสาร ยังถ่องแท้แน่ชัดในวัฏวาร อันพบพานแน่แล้วในแก้วตา

ในแก้วตาฝ้าหมองที่มองโลก ในรอยโศกยิ้มซื่อไม่ถือสา ค่อยๆ คืบ สืบเท้า ก้าวเข้ามา.. แล้วถลา เซซัง มานั่งลง มาไถ่ถาม ความบอก ไม่ยอกย้อน ว่าดูก่อน ดูรา อานิสงส์ ครบวงจร วงใจ ดูให้ตรง ราคาคง น้อยนิด ครวญคิดดู

พยากรณ์ได้ไหมในชาเฉย โลกล่วงเลยลับไกล อันใดอยู่ ทุกตำบลหย่อมย่าน กาลฤดู ใครใคร่รู้อนาคต หมดหนทาง ต่างกระวีกระวาด มิอาจประวิง ยังเฉยนิ่ง ละเลย ยังเฉยห่าง โอ้ชะตาพยากรณ์ ช่างอ่อนจาง กับก้าวย่างยักเยื้อง และเรื่องราว แม้สบตาก็มิกล้านัยน์ตาสบ ก้มตาหลบจบลา ใช่ตาขาว ต่างก้มหลบสบตาละคราคราว โอ้มิยาวยืนยงก็คงคลาย

เก็บชะตาพยากรณ์อันซ่อนซุก ทุรยุค พระศรีอาริย์ ลาลับหาย ต่างคนต่างพรึงพรั่นหวั่นมิวาย มาทักทาย ทอดถอน แล้วรอนแรม

พยากรณ์ต่อไปในโลกกว้าง ทอดเท้าย่างออกสู่ประตูแง้ม..

จู พเนจร

เสียงลับมีด กรีดเนื้อ เอื้อให้เห็น ข้อเส้นเอ็น ปูดโปน โยกโยนไหว หมวกลูกเสือ วิสามัญ อันแกว่งไกว มือลูบไล้ คมมีด กรีดใบบาง

ใต้ชายคา คู้ค้อม มิยอมหยุด เหมือนเร่งรุด เร็วรี่ ยอมพลีร่าง โลกรอบราย บ่ายเคลื่อน เลื่อนไปพลาง มีดเรียงวาง คอยท่า มิรารอ ในคมมีด กรีดเนื้อ เมื่อก่อนนั้น คงความฝัน แรกเริ่ม คงเติมต่อ ไม่มีเงิน ไม่มีงาน เนิ่นนานพอ จึงลุกถ่อ สังขาร จากบ้านมา..

มาลิขิต ชีวิต ซึ่งอิดโรย ให้โบกโบย บินไป ในยถา แล้วลับทาง ร้างทิศ อิสรา ให้มายา หมอกม่าน การเกาะกุม ลับเสียความ ผิดหวัง และพลั้งพลาด โอ้อนาถ หัวใจ ของวัยหนุ่ม ลับความทุกข์ รุกเร้า เข้าล้อมรุม ให้ฉ่ำชุ่ม ชื่นเย็น เช่นไมตรี แหละคมคำ ล้ำลึก ซึ่งสึกหรอ ให้สร้างเสริม เติมต่อ ต่อแต่นี้ ลับสนิม เกรอะกรัง ทั้งแรมปี พอให้มี แวบวับ จับคมคาย

เสียงลับมีด กรีดหิน ราสิ้นเสียง
โลกก็เพียง จะรู้รับ กับความหมาย แล้วออกเดิน เหินย่าง พลางทักทาย บ้านขวา-ซ้าย มีไหมครับ มาลับคม

"มีความลับ ในหัวใจ บ้างไหมเจ้า เชิญบอกเล่า วันคืน อันขื่นขม..".

จู พเนจร

รวมบทกวี :เรื่องเล่าระหว่างทาง

ชุมทางเสียงทอง

หัวเช้าเช้า ร้านน้ำชา หันหน้าเรียง นั่งมองเมียง"กรงหัวจุก"ปลุกเช้าตรู่ นำมาแขวนเรียงประชันคอยขันกรู นั่งเงี่ยหู เงียบงัน คุยกันไป

แดดเช้าเช้า ยังฉาย ระบายเช้า เกิดร่มเงาเย็นสบายใต้ไม้ใหญ่ จิบกาแฟแกล้มจะโก๊ยโดยละไม แดดกรุ่นไล้ส่องลอดตลอดเรียง มอเตอร์ไซค์รับจ้าง เทียบข้างจอด แล้วเดินดอดตรงไปไม่ฟังเสียง ที่นั่งอยู่ยิ้มย่องแล้วมอง-เมียง เขายกเหวี่ยงขึ้นแขวนแสนรื่นรมย์ นั่น,ผู้หมวดหนวดกสาทกเทียบ ผู้เฒ่าเงียบตรองตริ-บิขนม นกไซร้ขนแดดต้อง ร้องระงม แม่ค้าก้มชงชาแล้วหน้าเงย

ค่อยเปื้อนแปดแดดสาย ระบาย ช้า ช้า บ้างคลุมผ้าลาจรไปก่อนเหย เขานั่งมวนสูบยาว่ารำเพย ฟังว่าเคยได้ถ้วยครองฉลองชัย

จูฮุกกรู จูฮุกกรู ยังกู่ร้อง แว่วทำนองบอกเล่าคละเคล้าสมัย..

จู พเนจร

รวมบทกวี : เรื่องเล่าระหว่างทาง

ฟุ้งฝุ่นและมุ่นควัน

ล้อมวงลงนั่งกันพรั่งพร้อม หยุดยอมร้อนแดดที่แผดเผา แผ่วลมโชยพัดกระหวัดเบา ใต้เงาแมกไม้ร่มใบบัง

เอาน้ำลูบหน้าประต้นคอ หัวร่อกระซิก..พลางร้องสั่ง เอ้านั่ง นั่ง นั่ง นั่งนั่ง เพิ่มเติมพลังอีกครั้งครา กับข้าวกับปลาเอามาด้วย ข้าวสวยข้าวเหนียวตามยถา แกะถุงแกะห่อไม่รอรา วางไว้ตรงหน้า-แล้วลงมือ

รถรายังวิ่งไม่นิ่งหยุด ผู้คนรีบรุดกันแย่งยื้อ อิ่มแล้วท้องตึงหนังตาปรือ ถือโอกาสงีบหลับกับเที่ยงวัน

"เราอยู่กับดิน ดำกระด่าง นั่งข้างฟุตบาธ บ่ ขยาดยั่น ไกลทุ่ง ฟุ้งฝุ่น และมุ่นควัน นั่นมุ่นเมฆน้อยปรายปอยปุย" ว่าพลางแยกย้าย ยุรยาตร ไปจับไม้กวาดลงสุย สุย งานอยู่ข้างหน้า-ตั้งตาลุย เขี่ยคุ้ยเกวี่ยกวาดเวี่ยวาดไป

ขยะเมืองเพ่นพ่านเกลื่อนลานถนน ขยะคนล้นหลากมาจากไหน..

จู พเนจร

รวมบทกวี : เรื่องเล่าระหว่างทาง

เรื่องเล่าระหว่างทาง


กลางแดดเปรี้ยงเปรี้ยง เที่ยงวัน ยักแย่ ยักยัน ลุงปั่นจักรยานสามล้อ...

เห็นอยู่ รีรี รอรอ ไปส่งหน่อยหนอ ฉันมาท่องเที่ยวเดียวดาย...

ลุงบอกเสบย สบาย ราคา ง่าย ง่าย ตามแต่ขาดเหลือเผื่อกัน...

ถีบมา สมบุกสมบัน เจ็ดสิบแล้วนั่น ลุงปั่นแต่วัยหนุ่มมา...

ว่างพลางลากรถนำพา ขวักไขว่รถรา จูงข้ามถนนรนแคม...

ปั่นพลางเล่าเป็นของแถม ลุงไม่เคยแหยม อาชีพเลี้ยงตน คนเรา...

ลุ่มดอนห่อนเคยบันเบา เร่งร้อน ผ่อนเพลา พามาถึงซึ่งปลายทาง...

ไม่ท้อทด ปลดระวาง คล้อย พราก จาก จาง เส้นเอนปูดโปนโผนไป...

จู พเนจร

แมงมุมตัวหนึ่งชักใยลงมาที่ระเบียงที่ผมนอนอ่านหนังสือเล่นอยู่ เห็นแวบๆ แต่วันวาน ไม่นึกว่าจะชัดใยได้ไวว่องนัก ชีวิตมันดูเบาหวิวคล้ายไม่มีความหมายใด แต่ก็ยังทำงานทำการแข็งขันไม่บันเบา โยงชักถักใยหยากไย่อย่างตั้งหน้าตั้งตาแท้เทียว ดูสิตรงนี้ถึงจะดักมดแมลงแกก็จะได้ชั่วคราวชั่วครั้งเท่านั้นหรอก เพราะมันไม่ใช่ที่รกเรื้อรุงรังที่แกจะอยู่อาศัยได้ ทำไมนะ

หน้าที่ของฆาตกร

     ใจยื้อยุดฉุดให้เราได้พบ

จึงประสบเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

ในบทบาทบีบน้ำตา ณ ครานั้น

มันบอกฉันเรื่องพื้นเพเล่ห์สตรี<br />

เธอจึงห่างต่างหากจากฉันหมด

ฉันจึงหมดศรัทธาแม้หน้าที่

ความเคยเป็นเช่นตราบอกสามี   

สมควรที่สงบจบแค่นั้น<br />

เมื่อสัมพันธ์ฉันเธอถึงที่สุด

เธอเองหยุดฉันก็ยั้งระวังฉัน

ณ ปลายงิ้วจุดหมายตะกายกัน

คือไม่ยั่นหวั่นไหวอะไรเลย<br />

เธอไม่ยั่นฉันไม่กลัวเกิดมั่วสุม

โรคจึงรุมงอกงามท่ามกลางเฉย

ยิ่งฉันหยิ่งเธอยิ่งอวดปวดเกินเคย

ลูกกลับเผยธาตุแท้พ่อแม่ตัว<br />

ใจยื้อยุดฉุดใจลงฝ่ายต่ำ

โลกสีดำแผ่กระจายไปทั่วทั่ว

จนถึงฉากสุดสยองของครอบครัว  

ฉันคนชั่วได้ประกาศเป็นฆาตกร<br />

เป็นฆาตกรที่ก่อกรรมตามหน้าที่

เพื่อไม่มีเรื่องร้ายให้หลอกหลอน

ให้ทุกสิ่งสิงสู่อยู่เชิงตะกอน

เพื่อให้นอนตาหลับหลับนิรันดร์&nbsp; ฯ<br />

ปรัชญ์  วลีพร