ก๊วนปาร์ตี้ [ BOOK Party Gang ]

งานราหูอมจันทร์ ครั้งที่ 2
กำหนดการงานราหูอมจันทร์ ครั้งที่ 2 วันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551 ณ สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย

16.00 น. กล่าวเปิดงานโดยคุณชมัยภร แสงกระจ่าง นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย

16.15 น. ปาฐกถา วรรณกรรมจากท้องถิ่นสู่สากล สถาพร ศรีสัจจัง ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์

16.45 น. อ่านบทกวีโดย ไพวรินทร์ ขาวงาม กฤช เหลือลมัย เสรี ทัศนศิลป์

17.00 น. ประกาศรางวัลเรื่องสั้น กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ โดยมีรางวัลยอดเยี่ยม 1 รางวัล(โล่เกียรติยศ พร้อมเงินสด 30000 บาท) และรางวัลชมเชย 2 รางวัล(โล่เกียรติยศ พร้อมเงินสด 10000 บาท) มอบรางวัลโดย คำสิงห์ ศรีนอก(ลาว คำหอม) ศิลปินแห่งชาติ

17.30 น. หนังสั้นที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องสั้นของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ โดยร้านหนัง(สือ) 2521

18.00 น. เสวนาหัวข้อ หรือวรรณกรรมไทยไม่สั่นคลอนสังคม? โดย จำลอง ฝั่งชลจิตร วินทร์ เลียววาริน และจรูญพร ปรปักษ์ประลัย คมสัน นันทจิต ดำเนินการเสวนา

19.00 น. รับประทานอาหารและอะคูสติกดนตรีกลุ่มใต้สวรรค์

21.00 น. กล่าวขอบคุณโดย เจน สงสมพันธุ์

แม่ลูกอ่อน (ความอยู่รอด การทำร้าย และฆาตกรรม)

ตกช่วงดึกๆ หน่อย จะแว่วได้ยินเสียงร้องครางงี้ดๆอยู่ทางหลังห้องเช่าสองสามวันมาแล้ว ค่อนข้างแน่นอนเป็นเสียงร้องของลูกหมาที่เพิ่งเกิดแน่ พอได้ยินเสียงมันร้องอีกผมก็เขย่งเท้ามองลอดช่องลมของห้องน้ำออกไปดู (เพราะห้องที่ผมเช่าอยู่ไม่มีประตูออกด้านหลัง) ไม่เห็นตัวแต่เข้าใจว่าน่าจะอยู่ใต้ซุ้มตรงที่มีกระเบื้องหลังคาวางพาดอยู่แผ่นนึง ที่หลังบ้านของห้องแถวให้เช่าอีกหลังซึ่งหันข้างมาชนกัน เป็นบริเวณที่ว่างรกเรื้ออยู่ติดกับโรงจอดรถสังกะสีเก่าคร่ำ

คืนต่อมาขณะที่ผมกำลังเคลิ้มๆ หลับ ก็ได้ยินเหมือนเสียงคนดังเอะอะโวยวายไล่ต้อนพร้อมกับเสียงหมาเห่ากรรโชกใส่กันอยู่บริเวณหลังบ้าน พักเดียวแล้วก็เงียบเสียงไป สายๆ ของวันรุ่งขึ้นผมงัวเงียลุกตื่นได้ยินเสียงร้องงี้ดๆอีก แต่คราวนี้ไม่ใช่ดังอยู่ด้านหลัง เปิดประตูห้องออกมาก็เห็นลูกหมาตัวมันท้วมๆ สีขาวแต้มจุดดำตัวละนิดละหน่อยเหมือนแม่มันสี่ห้าตัวนอนกองก่ายกันอยู่ตรงหน้าชานห้องเช่าของผมซึ่งเป็นห้องอยู่ริมสุด

แกเป็นคนจีน ผอม หลังคู้ อาศัยอยู่กุฏิทิ้งร้างหลังหนึ่ง ระฆังตีบอกเวลาฉันเช้า แกก็จะค่อยๆกระเถิบขาทีละข้าง กระย่องกระแย่งเดินออกมาจากป่า ไปถึงโรงฉันแล้วก็ลงมือคดข้าว แกะสำรับกับข้าวอยู่พิพักพิพ่วน ด้วยมือสั่นเทา พลางพูดอะไรไปพึมพำ ลูกหลานเหลนอยู่ใดกันหนอ ถึงทอดทิ้งให้อยู่เดียวดาย อาศัยข้าวก้นบาตรไปวันๆ

โภคะ (1) ข้าวก้นบาตร

เหยาะย่างเยื้องมาจากป่าโมก เยกโยกโยนมาพาสังขาร "สามขา"ย่างเยื้องเชื่องช้านาน เต่าคลานเหมือนว่าตาจะเดิน

สำรับกับข้าวฉันเช้าแล้ว เสียงแว่วกังวานไม่นานเนิ่น ขอข้าวก้นบาตรไม่ขาดเกิน ดำเนินชีพรั้งประทังกาย

นั่งนั่งยองยองมองกับข้าว เผลอหาวบางคราน่าใจหาย นั่งนิ่งเหมือนว่าตาจะวาย ตะกุยตะกายสำรับพลาง

กางเกงตัวเก่า เสื้อก็เก่า เรื่องเล่าเพลาครารุ่งสาง แล้วก็คล้อยค่ำลงสรรพางค์ เรื่อเรื่อลางลางแล้วสัพพี

แห้งเหี่ยวหนังเนื้อเหลือแต่กระดูก หลานลูกพานแล้วหลบหนี คดข้าวใส่ชั้นอีกวันนี้ พรุ่งขึ้นอีกมีจะเดินมา..

เช้า ธันวาคม 2545

...................................................

ฝรั่งมังค่าแวะเวียนมาไม่เคยขาดสาย มีเรือนพักเฉพาะสำรับคนต่างชาติ บางคนทราบข่าวว่าเป็นถึงดอกเตอร์ มาเที่ยวเมืองไทยแล้วมีความสนใจในพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งจนไม่อยากกลับ มีฝรั่งอีกคนหนึ่งแกสวมชุดมีสีสันแล้วออกมาร่ายรำทำโยคะ ฝึกสมาธิอยู่คราวละนานๆให้เห็นกันเสมอ ไม่เคยเห็นพูดจาพาทีสุงสิงกะใคร แกคงพูดกับสายลมแสงแดด

โภคะ (2) โยคะ

เพ่งมองสายน้ำที่เบื้องหน้า สองแขนซ้ายขวาทำเปะป่าย สูดลมเช้าชื่นรื่นระบาย หย่อนคลายโยคะสะโอดสะอง ดูดกลืนภวพละหมด ด่ำทิพย์โอสถพิศวง ธาตุผลึกลึกล้ำดำรง จิตประสงสัมผัสอัตมัน กางเกงสีแสดเสื้อสีฟ้า ไม่ใช่ใบ้อย่าโมหันธ์ โกนหัวเกลี้ยงเกลาใช่เมามัน คงเป็นแฟชั่นความชอบพอ ผิวเหลืองผิวขาแค่ราวเรื่อง นับเนื่องชาติพันธุ์นั่นละหนอ เป็นเรื่องชีช้ำกำมะลอ เทือกเขาเหล่ากอทะเลาะกัน เขาไม่สนใจใครทั้งหล้า จากแดนด้าวมาหาสวรรค์ สบแดนปรมัตถ์อัศจรรย์ วันทั้งวันเขาเอมอิ่มเขาลิ้มเล็ม

สาย 10 ธันวาคม 2545

...................................................

เวลากลับกันมาจากโรงฉันตอนเช้าแล้ว บางคนนำส้มสูกลูกไม้ขนมต้มติดไม้ติดมือกลับมาวางไว้โต๊ะวางของหน้าระเบียงชานพัก ใส่ถาดปิดกะละมัง บางทีก็วางอะไรเผลอเข้าห้องหรือลงมาข้างล่างแป๊บเดียวเท่านั้น เหล่าลิงทะโมนทั้งหลายเหมือนรู้จังหวะลงมาฉกฉวยทั้งทีเผลอ และบางทีซึ่งหน้าซึ่งตา เอาไปกินสบายใจเฉิบมัน

โภคะ (3) ลิงทะโมน

เล่นลิงทะโมนกระโจนไม้ เลาะไต่หลังคาลงมาถึง แหงนหน้ามองมันทำปั้นปึ่ง เผ่นผึงหนีไวเล่นไต่ตาม กินเดือนกินดาวแทนข้าวไม่ได้ ผลหมากรากไม้สุกและห่าม ก่อนอยู่ทัพกองของพระราม แต่ยามนี้ยากอยากรับประทาน

มากันแต่เช้ารื้อข้าวของ สบช่องเสาะหาคุ้ยอาหาร ที่เขาเก็บไว้ในชามจาน เพ่นพ่านแล้วไปไม่ไยดี บ่อยครั้งบ่อยคราหน้างอง้ำ ขยำขยำแล้วขยี้ ค้นหาของกินสิ้นไม่มี ฉีกโน่นฉีกนี่เกลื่อนกระจาย

เหลือพระฉันเช้าก็เอากลับ สำรับส่วนรวไม่ซื้อขาย ใครหิวใครเชิญตามสบาย ฝูงลิงทั้งหลาย ลักขโมย

สาย 10 ธันวาคม 2545

ภายใต้ดวงตะวันเดียวกันที่ลอยสู่ท้องฟ้า ในมุมสูงลิบลิ่วเช่นนี้ ผมเห็นขวัญเมืองกำลังนั่งอยู่ตรงหน้า ทอดสายตามองดูเมืองใหญ่ มือเขาเอื้อมไปจับราวระเบียง ทุกอย่างปรากฏเบื้องหน้าบอกกับเขาว่าไม่อาจหนีไปไหนได้อีก ชะตากรรมของเขา ความทรงจำเก่าๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเผยตัวขึ้นเบื้องหน้าบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่ไม่อาจสลัดทิ้งไปได้ และเขาจะต้องยอมรับพันธะแห่งการมีอยู่ของมัน

ในชั่วเสี้ยวเวลาที่สายฝนโปรยปรายลงมา ขวัญเมืองเหมือนพลัดเข้าสู่มิติของเวลา เพ่งตาลงมายังเมืองใหญ่ที่กำลังอยู่ภายใต้อุ้งมือแห่งสายฝน ชายวัยกลางคนเหมือนถูกโจมตีด้วยภาพอันสวยงามแต่ก็เศร้าจับใจนี้ เขาถอนสายตาจากยอดตึกโรงแรมใหญ่ คิดถึงบางคนที่ได้จากมา

"ก๊วนปาร์ตี้" เป็นกึ่งๆ ชมรมหรือสโมสร เพื่อกิจกรรมพบปะพูดคุยกัน ในวันหยุดสุดสัปดาห์ (ไม่อาจปฏิเสธว่า พ่วงด้วยการกินข้าวและเหล้ายา) ของนักเขียนกลุ่มหนึ่ง ในจังหวัดหัวเมืองภาคใต้ เป็นเหตุบังเอิญ ที่อาจชวนให้นับเป็นข้อสังเกตว่า สมาชิกส่วนใหญ่ (ในจำนวนไม่กี่คน) เป็นนักเขียนเรื่องสั้น และส่วนใหญ่ก็เป็นนักเขียนซึ่งผละ - หนี - ถอยออกจากกรุงเทพฯ มาใช้ชีวิตในต่างจังหวัด ตามแต่เหตุและผลอันต่างกันออกไป ของแต่ละคน และทั้งหมดของหมู่สมาชิก ก็ล้วนแต่เป็นคนหนุ่ม-สาว (หากยึดตามคติฝรั่งที่บอกว่า ชีวิตเริ่มต้นเมื่อ 40) เหตุบังเอิญเหล่านี้ ไม่แน่ในเหมือนกันว่า จะก่อให้เกิดผลใดบ้าง แต่อย่างที่เห็นอยู่ประการหนึ่งคือ การพูดคุยกันอย่างเป็นวรรคเป็นเวร ในปัญหาของเรื่องสั้น และนักเขียนเรื่องสั้น กระทั่งนำมาสู่การก่อกำเนิด "ราหูอมจันทร์" ในที่สุด

เป็นเสื้อกิ๊กก๊อก ถ้าจะว่าอย่างนั้น

ต่อราคาพอหอมปากหอมคอ จวนเจียนได้แล้ว แม่ค้าก็เข้าไปเอาเสื้ออีกตัวมาเสนอให้อีกตัว

“สวยนะตัวนี้ ร้อยยี่สิบ ...เอาไปร้อยนึงแล้วกัน” แม่ค้าพูดต่อ

“ขายแค่ร้อยยี่ ปกติร้อยแปดอยู่”

ผมยิ้มน้อยๆ เฉย แต่แวบนึงดูก็ถูกใจดี เอ๊ะราคาก็ไม่โหดเท่าไหร่ น่าจะพอซื้อได้ นึกชมแม่ค้า นึกขอบคุณแม่ค้าอยู่ในทีว่าเข้าใจเลือกออกมาให้ดู หรือไม่รู้อิเหน่อะไรแกก็ไม่รู้

“ไม่คับ เอ้ยไม่เล็กหรอก น้องใส่หนูใส่ได้พอดีแล้วแหละ คนขาวๆใส่ขึ้น”

“อ่า..............”

เดินฮัมเพลงเล่นเบาๆ เคล้าสายลมพัดพาย
มองดูเรือนกุฏิแต่ละหลังๆในราวป่า ดูสงบเงียบ ร่มเย็นสมถะ เรียบง่ายแต่ก็ให้วังเวงหดหู่อยู่ในที บางเรือนทิ้งร้าง ตลอดทางเดินร่มครึ้มไปด้วยแมกไม้ เติบต้นโตตามวิสัยธรรมชาติแท้ๆ มีธารน้ำไหลเซาะฉ่ำ สัตว์สาบางชนิดแอบออกมาให้เห็นอยู่ไวๆ เสมือนทักทาย ดูเหมือนจะมีไม่กี่แห่งหนแล้ว ที่เป็นเรือนรังของผู้รักความสงบและสันโดษเช่นนี้

เคยได้ยินได้ฟังเรื่องการกวาดใบไม้ปฏิบัติธรรม ไม่นึกว่าจะได้มาถือไม้กวาดในวันหนึ่ง ย่างเท้าเปลือยเปล่า แล้วลงมือกวาดขยะใบไม้ หวนนึกถึงคำท่านพุทธทาสที่ว่า "เดินดูให้ทั่วเสียก่อน" กวาดไประเรื่อย เพลิดเพลินกับใบไม้แต่ละใบๆ ช่วยให้ทางเดินสะอาดขึ้นเล็กๆน้อยๆ เหนื่อยก็พัก แล้วมานั่งใต้ร่มไม้ เหลียวมองไปรอบรายหย่อยคลายอารมณ์

ผมมีโอกาสได้ไปพักอาศัยอยู่ที่สวนโมกข์ อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฏร์ 2 ครั้งในชีวิต และตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสก็จะไปสักปีละครั้ง

ในครั้งแรกช่วงระหว่างวันที่ 7-15 ธันวาคม 2545
มาพร้อมกับภาพจินตนาการของสวนโมกข์
เท่าที่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของที่นี่และท่านพุทธทาส ภิกขุ

เป็นการตั้งใจออกเดินทางท่องเที่ยวพเนจรไป เริ่มต้นโดยการแวะไปเยี่ยมเยียนเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ซึ่งเขาบอกว่าเมื่อเมื่อมาพำนักที่สวนโมกข์แล้ว รู้สึกไม่อยากออกมาสู่ความวุ่นวายภายนอกเลย อยากให้ผมลองมาดู