ก๊วนปาร์ตี้ [ BOOK Party Gang ]

...

เหงา

...

กับ

...

เงา

...

เพียงลำพัง

...

ครุ่นคิด คละเคล้า
คำนึง

ถึง คุณ

แค่ คุณ คนเดียว

สันติภาพ หยัดกายเหยียดยืนอย่างทรหด แม้ สิ้นไร้เรี่ยวแรง มดลูกแห่งสันติภาพ แห้งเหือด ด้วยกักขฬะแห่งความทรามร้าย

ไม่เจอกันนานเลยนะ วันเด็กเป็นเช่นไรบ้าง ไปเที่ยวที่ไหน ... แล้ว ได้ข่าวคราวเพื่อนเพื่อน บ้างหรือไม่ ปิติ วีระ เพชร เจ้าจ๋อ เจ้าแก่ ชูใจ ยังสบายดีอยู่ไหม ...

แสงส้มลอดรั้วไม้ ต้องใบหน้าคนเบื้องหน้า เราคุยกัน เขาพูด ส่วนฉัน ฟัง ถ้อยคำพรั่งพรูเป็นสาย ราว ตัวโน๊ตชักแถวบนบรรทัดห้าเส้น ... โสตสัมผัสรับทุกเรื่องราว พิเคราะห์
เฉก ผ้าขาวกรองเศษหอมของใบเตย ทำขนมเปียกปูน สายตาจ้องจับทุกเสี้ยวไหว อิริยาบถ ... บางคราว จำค้องเสสายตา
มองดอกไม้ในแจกัน มิกล้า สบตรงๆ ... กลัวเหลือเกิน กลัวสายตา ฟ้องร้องเจ้าของ กลัวความรู้สึกที่เก็บไว้ ณ ที่ลึกสุด ของหัวใจ จะถูกเผย ........ คงเก็บความจริงนี้ ไว้กับตัวอยู่เรื่อยไป ความจริงที่ว่า รัก รักมากเหลือเกิน ……..

เม็ดเหงื่อ พรูพรั่ง ราดรด ดิน

แด่ ผู้มาก่อน
แด่ ผู้เก่งกาจ ........ ไม่มีอะไร แค่นักเขียนใหม่ ไร้ฝีมือ ด้อยประสบการณ์ ความคิดตื้นเขิน ช่างผิวเผิน …. เป็นนักเขียนตั้งไข่ ล้ม ล้ม ลุก ลุก
หัวทิ่ม
ก้นกระดก .... แต่ก็ยังอยากเขียน เรื่อยไป เรื่อยไป

เสี้ยวนาทีนี้ ฉันเกิดความรัก ทุกชีวิต ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต บางชีวิต
มาเพียงเสี้ยว หากตรึงฝังใจ บางชีวิตผ่านเลยไป ไม่หวนคืน

ใบหูกวางส้ม เหลือง แดง เขียว
เกาะกิ่ง ก้าน โคนน้ำตาลอ่อนแก่ ..ใบหนึ่ง.. ปลิดตัว..ละลิ่ว ซบดินร่วนซุยดำ สงบนิ่ง

รักมาก รักจนล้นใจและหัว  กบาล รักปี่คอหอย
แทบขย้อน
หมดไส้หมดพุง รักมาก เหมือนน้ำป่าพัดซากซุง ทะลักทลาย ราบโล่ง
เหี้ยนเตียน