ก๊วนปาร์ตี้ [ BOOK Party Gang ]

บางขณะบางช่วง

อารมณ์ล่วงสู่ความงามสงบ

สัปปายะแห่งกาลอันพานพบ

ดังเลือนลบสรรพสิ่งลับทิ้งไป


บางขณะบางช่วง

อารมณ์ลวงสู่มายาสาไถย

ลาญทุกอย่างที่เห็นลุกเป็นไฟ

รนหัวใจร้อนเร่าเผาตัวตน


บางหนรู้ในรู้อย่างผู้แจ้ง

บางคราวเหมือนโง่แกล้งไปทุกหน

บางขณะละว่างวางกมล

บางขณะสารวนแต่ครุ่นคิด


ฉันนั่งเฝ้ามองตัวฉัน

จากร่องรอยคืนวันอันสถิต

กระแสสายวิถีแห่งชีวิต

ล้วนเกิดแต่ความวิปริตของหัวใจ

บางขณะบางช่วง

สรรพสิ่งเลยล่วงมาเริ่มใหม่

บางขณะบางสิ่งลับทิ้งไป

สู่หนใดทางใดดังมิรู้

โดยคำ  ลานเทวา





พบกับ

รวมบทกวีนิพนธ์เพื่อชีวิต ชุดที่สอง

( บันทึกปากคำ จากบางห้วงขณะ )

โดยคำ  ลานเทวา

พฤกษภาคมนี้

แลสิช้าเกินกาลหากผ่านพรุ่ง

กว่าแสงรุ่งจักเหลือใดในถิ่นที่

อย่าได้หาแม้นเศษกากซากอัปรีย์

มันคงลี้ไปลับยากจับใคร


รอมันสิซ่องสุมกุมอาวุธ

แล้วไปห้ามไปหยุดคงมิไหว

ยามมันอ่อนต้องเร่งตีจักมีชัย

ยามมันแข็งอย่าโหมใส่ในแรงตี


ตำรายุทธพิชัยใช้ด้วยเล่ห์

ใช่เอาแต่กำลังเทไปข่มขี่

คนเหนือคนด้วยกลในศึกไพรี

ใช่เหนือโดยถือมีอำนาจยศ


เพียงเศษเสี้ยวไม้ซีกนั่นก็เชื้อ

ลามไฟเพื่อเผาซุงใหญ่มอดไหม้หมด

แค่เพียงหนึ่งพลไพร่หากใจคด

ยากกำหนดเภทภัยแห่งใจนั้น


อย่าหลงกาลตามคิดลิขิตคาด

ที่ลุ่มลาดดอนดงจงรู้สรรค์

แลฤดูลมฝนกลสำคัญ

แล้งร้อนกันทรัพย์เสบียงให้เพียงพอ


ผิจะฆ่าต้องฆ่าอย่าให้เหลือ

หากทิ้งเชื้อเอาไว้เป็นภัยก่อ

หอกข้างแคร่แลไปใช่น่าคลอ

ยามเป็นต่อควรเร่งตีเพื่อมีชัย


อย่ายืดเยื้อเชื้อศึกให้ลึกช่วง

อย่าปล่อยล่วงให้เชื้อคืนฟื้นแรงใหม่

ศึกหนนี้ปีหนึ่งผ่านมันนานไป

หรือว่าใจขุนศึกนั้นมันอ่อนแล้ว

ลานเทวา

แต่ละย่างแต่ละย่ำนำชีวิต แต่ละทิศแต่ละทางสว่างแจ้ง แต่ละเดือนแต่ละปีที่แสดง แต่ละหนแต่ละแห่งย้ำดำเนิน


แต่ละคนแต่ละใจในยะถา แต่ละคืบแต่ละวาอันนานเนิ่น แต่ละทุกข์แต่ละสุขปลุกใจเพลิน แต่ดลแต่ละเดินอยู่เช่นนั้น


แต่ละวาดแต่ละหวังประทังจิต แต่ละคิดแต่ละค้นกังวลฝัน แต่ละเป็นแต่ละไปสู่ใดกัน แต่ละคืนแต่ละวันยังล่องลอย


แต่ละบทแต่ละบาทยามวาดแจ้ง แต่ละเหี่ยวแต่ละแห้งจนเหงาหงอย แต่ละโศกแต่ละเศร้าการเฝ้าคอย แต่ละสิบแต่ละร้อยยังจนนัก


แต่ละเรื่องแต่ละราวในหนาวร้อน แต่ละสะทกแต่ละท้อนยามเหนื่อยหนัก แต่ละฝันแต่ละใฝ่อันไหวทัก แต่ละห้ามแต่ละหักกล้ำใจกลืน


แต่ละชื่นแต่ละช้ำน้ำตาร่วง แต่ละห้วงแต่ละหนทนใจขื่น แต่สร้างแต่ละก่อพอได้ยืน แต่ละฝืนแต่และข่มระทมนัก ---------------------- ลานเทวา

วิเวกวาดสงบแจ้งสรรพสิ่ง ความเป็นจริงปรากฏในบทสรรค์ ข้ารู้ข้าเห็นอยู่เช่นกัน ใต้ตะวันดวงนี้มีกระไร


จากรำพึงในเหตุของเศษซาก ฤากระชากความคงมั่นจนหวั่นไหว บุรุษผู้ผ่านโผนทะโมนไพร หากอ่อนไปตามกระแสคงแลทราม


พ้นมิพ้นยลตรงใจฝักใฝ่ละ แพ้ชนะในอารมณ์สิข่มข้าม หากไร้สิ้นมรรคาพยายาม ถึงพบธรรมงามงามสิใช่ซึ้ง


เร้นดำริวิเวกใดคงไร้ค่า สัปปายะแห่งป่าใช่เป็นหนึ่ง ยากซุกซ่อนอ่อนไหวในรำพึง หากคะนึงแต่โลกคอยโยกใจ


วิเวกวาดสงบแจ้งสรรพสิ่ง ความเป็นจริงปรากฏในบทใหม่ ข้ารู้ข้าเห็นโลกเช่นใด ตถตาแสดงไว้เช่นนั้นแล้ว


------------------------------- ลานเทวา