ก๊วนปาร์ตี้ [ BOOK Party Gang ]

รวมบทกวี :เรื่องเล่าระหว่างทาง

ชุมทางเสียงทอง

หัวเช้าเช้า ร้านน้ำชา หันหน้าเรียง นั่งมองเมียง"กรงหัวจุก"ปลุกเช้าตรู่ นำมาแขวนเรียงประชันคอยขันกรู นั่งเงี่ยหู เงียบงัน คุยกันไป

แดดเช้าเช้า ยังฉาย ระบายเช้า เกิดร่มเงาเย็นสบายใต้ไม้ใหญ่ จิบกาแฟแกล้มจะโก๊ยโดยละไม แดดกรุ่นไล้ส่องลอดตลอดเรียง มอเตอร์ไซค์รับจ้าง เทียบข้างจอด แล้วเดินดอดตรงไปไม่ฟังเสียง ที่นั่งอยู่ยิ้มย่องแล้วมอง-เมียง เขายกเหวี่ยงขึ้นแขวนแสนรื่นรมย์ นั่น,ผู้หมวดหนวดกสาทกเทียบ ผู้เฒ่าเงียบตรองตริ-บิขนม นกไซร้ขนแดดต้อง ร้องระงม แม่ค้าก้มชงชาแล้วหน้าเงย

ค่อยเปื้อนแปดแดดสาย ระบาย ช้า ช้า บ้างคลุมผ้าลาจรไปก่อนเหย เขานั่งมวนสูบยาว่ารำเพย ฟังว่าเคยได้ถ้วยครองฉลองชัย

จูฮุกกรู จูฮุกกรู ยังกู่ร้อง แว่วทำนองบอกเล่าคละเคล้าสมัย..

จู พเนจร

รวมบทกวี : เรื่องเล่าระหว่างทาง

ฟุ้งฝุ่นและมุ่นควัน

ล้อมวงลงนั่งกันพรั่งพร้อม หยุดยอมร้อนแดดที่แผดเผา แผ่วลมโชยพัดกระหวัดเบา ใต้เงาแมกไม้ร่มใบบัง

เอาน้ำลูบหน้าประต้นคอ หัวร่อกระซิก..พลางร้องสั่ง เอ้านั่ง นั่ง นั่ง นั่งนั่ง เพิ่มเติมพลังอีกครั้งครา กับข้าวกับปลาเอามาด้วย ข้าวสวยข้าวเหนียวตามยถา แกะถุงแกะห่อไม่รอรา วางไว้ตรงหน้า-แล้วลงมือ

รถรายังวิ่งไม่นิ่งหยุด ผู้คนรีบรุดกันแย่งยื้อ อิ่มแล้วท้องตึงหนังตาปรือ ถือโอกาสงีบหลับกับเที่ยงวัน

"เราอยู่กับดิน ดำกระด่าง นั่งข้างฟุตบาธ บ่ ขยาดยั่น ไกลทุ่ง ฟุ้งฝุ่น และมุ่นควัน นั่นมุ่นเมฆน้อยปรายปอยปุย" ว่าพลางแยกย้าย ยุรยาตร ไปจับไม้กวาดลงสุย สุย งานอยู่ข้างหน้า-ตั้งตาลุย เขี่ยคุ้ยเกวี่ยกวาดเวี่ยวาดไป

ขยะเมืองเพ่นพ่านเกลื่อนลานถนน ขยะคนล้นหลากมาจากไหน..

จู พเนจร

รวมบทกวี : เรื่องเล่าระหว่างทาง

เรื่องเล่าระหว่างทาง


กลางแดดเปรี้ยงเปรี้ยง เที่ยงวัน ยักแย่ ยักยัน ลุงปั่นจักรยานสามล้อ...

เห็นอยู่ รีรี รอรอ ไปส่งหน่อยหนอ ฉันมาท่องเที่ยวเดียวดาย...

ลุงบอกเสบย สบาย ราคา ง่าย ง่าย ตามแต่ขาดเหลือเผื่อกัน...

ถีบมา สมบุกสมบัน เจ็ดสิบแล้วนั่น ลุงปั่นแต่วัยหนุ่มมา...

ว่างพลางลากรถนำพา ขวักไขว่รถรา จูงข้ามถนนรนแคม...

ปั่นพลางเล่าเป็นของแถม ลุงไม่เคยแหยม อาชีพเลี้ยงตน คนเรา...

ลุ่มดอนห่อนเคยบันเบา เร่งร้อน ผ่อนเพลา พามาถึงซึ่งปลายทาง...

ไม่ท้อทด ปลดระวาง คล้อย พราก จาก จาง เส้นเอนปูดโปนโผนไป...

จู พเนจร

แมงมุมตัวหนึ่งชักใยลงมาที่ระเบียงที่ผมนอนอ่านหนังสือเล่นอยู่ เห็นแวบๆ แต่วันวาน ไม่นึกว่าจะชัดใยได้ไวว่องนัก ชีวิตมันดูเบาหวิวคล้ายไม่มีความหมายใด แต่ก็ยังทำงานทำการแข็งขันไม่บันเบา โยงชักถักใยหยากไย่อย่างตั้งหน้าตั้งตาแท้เทียว ดูสิตรงนี้ถึงจะดักมดแมลงแกก็จะได้ชั่วคราวชั่วครั้งเท่านั้นหรอก เพราะมันไม่ใช่ที่รกเรื้อรุงรังที่แกจะอยู่อาศัยได้ ทำไมนะ

หน้าที่ของฆาตกร

     ใจยื้อยุดฉุดให้เราได้พบ

จึงประสบเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

ในบทบาทบีบน้ำตา ณ ครานั้น

มันบอกฉันเรื่องพื้นเพเล่ห์สตรี<br />

เธอจึงห่างต่างหากจากฉันหมด

ฉันจึงหมดศรัทธาแม้หน้าที่

ความเคยเป็นเช่นตราบอกสามี   

สมควรที่สงบจบแค่นั้น<br />

เมื่อสัมพันธ์ฉันเธอถึงที่สุด

เธอเองหยุดฉันก็ยั้งระวังฉัน

ณ ปลายงิ้วจุดหมายตะกายกัน

คือไม่ยั่นหวั่นไหวอะไรเลย<br />

เธอไม่ยั่นฉันไม่กลัวเกิดมั่วสุม

โรคจึงรุมงอกงามท่ามกลางเฉย

ยิ่งฉันหยิ่งเธอยิ่งอวดปวดเกินเคย

ลูกกลับเผยธาตุแท้พ่อแม่ตัว<br />

ใจยื้อยุดฉุดใจลงฝ่ายต่ำ

โลกสีดำแผ่กระจายไปทั่วทั่ว

จนถึงฉากสุดสยองของครอบครัว  

ฉันคนชั่วได้ประกาศเป็นฆาตกร<br />

เป็นฆาตกรที่ก่อกรรมตามหน้าที่

เพื่อไม่มีเรื่องร้ายให้หลอกหลอน

ให้ทุกสิ่งสิงสู่อยู่เชิงตะกอน

เพื่อให้นอนตาหลับหลับนิรันดร์&nbsp; ฯ<br />

ปรัชญ์  วลีพร

ประกาศผลแล้ว ศิลปินแห่งชาติ ประจำปี 50

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 17 มกราคม 2551 16:26 น.

      วันนี้ เวลา 15.30 น. คุณหญิงไขศรี ศรีอรุณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม และประธานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ เป็นประธานประกาศผลศิลปินแห่งชาติ ปี 2550 ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย สาขาทัศนศิลป์ ได้แก่ ศ.เดชา วราชุน (ภาพพิมพ์,สื่อผสม) , นายยรรยง โอฬาระชิน(ภาพถ่าย), ศ.กิตติคุณ ร.อ.กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา(สถาปัตยกรรมศาสตร์) , สาขาวรรณศิลป์ ได้แก่ ได้แก่ นายโกวิท เอนกนกชัย (กวีนิพนธ์,บทความ,นวนิยาย) สาขาศิลปะการแสดง ได้แก่ ร้อยโทชาญ บัวบังศร (นักดนตรี ,นักประพันธ์เพลง) และ นายนครินทร์ ชาทอง(หนังตะลุง)

วันจันทร์ที่ 14 เดือนมกราคม พศ. 2551 ค้นหาข่าว  มติชนออนไลน์

อนุสรณ์ ติปยานนท์ แรงสะเทือนที่กำลังสั่นไหว

...ผลงานของเขากำลังสร้างแรงสั่นสะเทือนในกลุ่มนักอ่านรุ่นใหม่ๆ เพียงแค่ 3 ปี... ว่ากันว่าแรงสะเทือนที่ทรงค่า มักเกิดจากความตั้งใจและทุ่มเทในการกระทำ...


แรงสะเทือนในแต่ละความรู้สึก เกิดขึ้นได้จากหลายปัจจัย บ้างก็มาจากองค์ประกอบภายนอกที่สั่นไหว บ้างก็เพราะแรงกดดันจากใครบางคน ซึ่งส่งผลกระเพื่อมยังแต่ละภาคส่วนมากบ้างน้อยบ้างต่างกันไป

งานราหูอมจันทร์ ครั้งที่ 2
กำหนดการงานราหูอมจันทร์ ครั้งที่ 2 วันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2551 ณ สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย

16.00 น. กล่าวเปิดงานโดยคุณชมัยภร แสงกระจ่าง นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย

16.15 น. ปาฐกถา วรรณกรรมจากท้องถิ่นสู่สากล สถาพร ศรีสัจจัง ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์

16.45 น. อ่านบทกวีโดย ไพวรินทร์ ขาวงาม กฤช เหลือลมัย เสรี ทัศนศิลป์

17.00 น. ประกาศรางวัลเรื่องสั้น กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ โดยมีรางวัลยอดเยี่ยม 1 รางวัล(โล่เกียรติยศ พร้อมเงินสด 30000 บาท) และรางวัลชมเชย 2 รางวัล(โล่เกียรติยศ พร้อมเงินสด 10000 บาท) มอบรางวัลโดย คำสิงห์ ศรีนอก(ลาว คำหอม) ศิลปินแห่งชาติ

17.30 น. หนังสั้นที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่องสั้นของกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ โดยร้านหนัง(สือ) 2521

18.00 น. เสวนาหัวข้อ หรือวรรณกรรมไทยไม่สั่นคลอนสังคม? โดย จำลอง ฝั่งชลจิตร วินทร์ เลียววาริน และจรูญพร ปรปักษ์ประลัย คมสัน นันทจิต ดำเนินการเสวนา

19.00 น. รับประทานอาหารและอะคูสติกดนตรีกลุ่มใต้สวรรค์

21.00 น. กล่าวขอบคุณโดย เจน สงสมพันธุ์

แม่ลูกอ่อน (ความอยู่รอด การทำร้าย และฆาตกรรม)

ตกช่วงดึกๆ หน่อย จะแว่วได้ยินเสียงร้องครางงี้ดๆอยู่ทางหลังห้องเช่าสองสามวันมาแล้ว ค่อนข้างแน่นอนเป็นเสียงร้องของลูกหมาที่เพิ่งเกิดแน่ พอได้ยินเสียงมันร้องอีกผมก็เขย่งเท้ามองลอดช่องลมของห้องน้ำออกไปดู (เพราะห้องที่ผมเช่าอยู่ไม่มีประตูออกด้านหลัง) ไม่เห็นตัวแต่เข้าใจว่าน่าจะอยู่ใต้ซุ้มตรงที่มีกระเบื้องหลังคาวางพาดอยู่แผ่นนึง ที่หลังบ้านของห้องแถวให้เช่าอีกหลังซึ่งหันข้างมาชนกัน เป็นบริเวณที่ว่างรกเรื้ออยู่ติดกับโรงจอดรถสังกะสีเก่าคร่ำ

คืนต่อมาขณะที่ผมกำลังเคลิ้มๆ หลับ ก็ได้ยินเหมือนเสียงคนดังเอะอะโวยวายไล่ต้อนพร้อมกับเสียงหมาเห่ากรรโชกใส่กันอยู่บริเวณหลังบ้าน พักเดียวแล้วก็เงียบเสียงไป สายๆ ของวันรุ่งขึ้นผมงัวเงียลุกตื่นได้ยินเสียงร้องงี้ดๆอีก แต่คราวนี้ไม่ใช่ดังอยู่ด้านหลัง เปิดประตูห้องออกมาก็เห็นลูกหมาตัวมันท้วมๆ สีขาวแต้มจุดดำตัวละนิดละหน่อยเหมือนแม่มันสี่ห้าตัวนอนกองก่ายกันอยู่ตรงหน้าชานห้องเช่าของผมซึ่งเป็นห้องอยู่ริมสุด

แกเป็นคนจีน ผอม หลังคู้ อาศัยอยู่กุฏิทิ้งร้างหลังหนึ่ง ระฆังตีบอกเวลาฉันเช้า แกก็จะค่อยๆกระเถิบขาทีละข้าง กระย่องกระแย่งเดินออกมาจากป่า ไปถึงโรงฉันแล้วก็ลงมือคดข้าว แกะสำรับกับข้าวอยู่พิพักพิพ่วน ด้วยมือสั่นเทา พลางพูดอะไรไปพึมพำ ลูกหลานเหลนอยู่ใดกันหนอ ถึงทอดทิ้งให้อยู่เดียวดาย อาศัยข้าวก้นบาตรไปวันๆ

โภคะ (1) ข้าวก้นบาตร

เหยาะย่างเยื้องมาจากป่าโมก เยกโยกโยนมาพาสังขาร "สามขา"ย่างเยื้องเชื่องช้านาน เต่าคลานเหมือนว่าตาจะเดิน

สำรับกับข้าวฉันเช้าแล้ว เสียงแว่วกังวานไม่นานเนิ่น ขอข้าวก้นบาตรไม่ขาดเกิน ดำเนินชีพรั้งประทังกาย

นั่งนั่งยองยองมองกับข้าว เผลอหาวบางคราน่าใจหาย นั่งนิ่งเหมือนว่าตาจะวาย ตะกุยตะกายสำรับพลาง

กางเกงตัวเก่า เสื้อก็เก่า เรื่องเล่าเพลาครารุ่งสาง แล้วก็คล้อยค่ำลงสรรพางค์ เรื่อเรื่อลางลางแล้วสัพพี

แห้งเหี่ยวหนังเนื้อเหลือแต่กระดูก หลานลูกพานแล้วหลบหนี คดข้าวใส่ชั้นอีกวันนี้ พรุ่งขึ้นอีกมีจะเดินมา..

เช้า ธันวาคม 2545

...................................................

ฝรั่งมังค่าแวะเวียนมาไม่เคยขาดสาย มีเรือนพักเฉพาะสำรับคนต่างชาติ บางคนทราบข่าวว่าเป็นถึงดอกเตอร์ มาเที่ยวเมืองไทยแล้วมีความสนใจในพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งจนไม่อยากกลับ มีฝรั่งอีกคนหนึ่งแกสวมชุดมีสีสันแล้วออกมาร่ายรำทำโยคะ ฝึกสมาธิอยู่คราวละนานๆให้เห็นกันเสมอ ไม่เคยเห็นพูดจาพาทีสุงสิงกะใคร แกคงพูดกับสายลมแสงแดด

โภคะ (2) โยคะ

เพ่งมองสายน้ำที่เบื้องหน้า สองแขนซ้ายขวาทำเปะป่าย สูดลมเช้าชื่นรื่นระบาย หย่อนคลายโยคะสะโอดสะอง ดูดกลืนภวพละหมด ด่ำทิพย์โอสถพิศวง ธาตุผลึกลึกล้ำดำรง จิตประสงสัมผัสอัตมัน กางเกงสีแสดเสื้อสีฟ้า ไม่ใช่ใบ้อย่าโมหันธ์ โกนหัวเกลี้ยงเกลาใช่เมามัน คงเป็นแฟชั่นความชอบพอ ผิวเหลืองผิวขาแค่ราวเรื่อง นับเนื่องชาติพันธุ์นั่นละหนอ เป็นเรื่องชีช้ำกำมะลอ เทือกเขาเหล่ากอทะเลาะกัน เขาไม่สนใจใครทั้งหล้า จากแดนด้าวมาหาสวรรค์ สบแดนปรมัตถ์อัศจรรย์ วันทั้งวันเขาเอมอิ่มเขาลิ้มเล็ม

สาย 10 ธันวาคม 2545

...................................................

เวลากลับกันมาจากโรงฉันตอนเช้าแล้ว บางคนนำส้มสูกลูกไม้ขนมต้มติดไม้ติดมือกลับมาวางไว้โต๊ะวางของหน้าระเบียงชานพัก ใส่ถาดปิดกะละมัง บางทีก็วางอะไรเผลอเข้าห้องหรือลงมาข้างล่างแป๊บเดียวเท่านั้น เหล่าลิงทะโมนทั้งหลายเหมือนรู้จังหวะลงมาฉกฉวยทั้งทีเผลอ และบางทีซึ่งหน้าซึ่งตา เอาไปกินสบายใจเฉิบมัน

โภคะ (3) ลิงทะโมน

เล่นลิงทะโมนกระโจนไม้ เลาะไต่หลังคาลงมาถึง แหงนหน้ามองมันทำปั้นปึ่ง เผ่นผึงหนีไวเล่นไต่ตาม กินเดือนกินดาวแทนข้าวไม่ได้ ผลหมากรากไม้สุกและห่าม ก่อนอยู่ทัพกองของพระราม แต่ยามนี้ยากอยากรับประทาน

มากันแต่เช้ารื้อข้าวของ สบช่องเสาะหาคุ้ยอาหาร ที่เขาเก็บไว้ในชามจาน เพ่นพ่านแล้วไปไม่ไยดี บ่อยครั้งบ่อยคราหน้างอง้ำ ขยำขยำแล้วขยี้ ค้นหาของกินสิ้นไม่มี ฉีกโน่นฉีกนี่เกลื่อนกระจาย

เหลือพระฉันเช้าก็เอากลับ สำรับส่วนรวไม่ซื้อขาย ใครหิวใครเชิญตามสบาย ฝูงลิงทั้งหลาย ลักขโมย

สาย 10 ธันวาคม 2545